Strandfoto’s

Afgelopen week 6 van de 7 dagen naar het strand geweest, drie keer alleen en drie keer met Jan.

Ja je houdt van het strand of niet. Bijkomend effect, hoewel het me daar niet om te doen is, is dat ik tamelijk donkerbruin geworden ben. Van dat pensionado-bruin. Je kunt er over twisten of dat mooi is, maar ik vind dat het in de zomer wel kan. Soms zie je die bruingebrande perkamenten gezichten in de winter, en dat is voor mij een brug te ver, ook als het alleen van de zonnebank komt en niet van Thailand of zo.

Af en toe kom je op het strand in contact met mensen die je niet kent, en een van de leukste ontmoetingen was met een leeftijdgenoot waar ik heel gezellig een tijdje mee heb gepraat over de dood.

Hij zei dat hij graag bewust wilde sterven. Ik vroeg wat hij daarmee bedoelde, en in zijn antwoord legde hij het verschil uit tussen bewust en onbewust sterven zoals hij dat zag. Onbewust sterven noemde hij euthanasie en palliatieve sedatie. In die gevallen krijg je een spuitje of wordt de morfine-spiegel b.v. verhoogd zodat je in beide gevallen langzaam wegzinkt. Bewust sterven was volgens hem een tot het laatst toe “wakker” blijven en dan letterlijk “de geest te geven”. Als voorbeeld van het laatste noemde hij de gewoonte bij indianen om, als iemand stervende was, het bos in te trekken, daar een houtstapel te maken en daar op te gaan liggen en dan het stervens-moment af te wachten.

Als het lijden te groot wordt, ondraaglijk, dan kan het bijna niet anders dan dat er middelen ingezet worden, maar ik ben daar zelf eigenlijk altijd tot op zekere hoogte tegen geweest. En nu ik dit verhaal heb gehoord helemaal.

Toen ik dit aan iemand van de tuin vertelde had die als tegenwerping op dat bewust sterven: ik vraag me af of dat kan, want als je inslaapt ben je ook niet bewust in slaap aan het vallen, en doodgaan is net zoiets.

Daar zit ook wat in.

De man waarmee ik sprak had trouwens indertijd Woodstock meegemaakt, was hippie geweest vroeger. Later werd hij een soort pastoraal werker in Azië, en toen hij in Nederland terug kwam is hij schielijk naar Rusland vertrokken omdat hij de mensen hier te hard vond. In Rusland waren ze warmer, hoewel ook botter, maar uiteindelijk is hij toch weer in Nederland neergestreken.

groet

René

Een van de aantrekkelijke kanten van het strand is natuurlijk dat je er altijd leuke foto’s kunt maken. Veel zandpatronen gefotografeerd in deze dagen.
Zandpatroon, veroorzaakt door het weg stromende water, in de avondzon.
Soms zeggen wij wel eens uit de gein: nou die windmolens zijn echt afschuwelijk, er komt hier vast nooit een toerist meer. Dan zie je heel in de verte als je goed kijkt die molens staan, en daar hebben wij dus totaal geen last van. Maar zo’n windmolen voor de ondergaande zon vond ik toch wel een beetje onnatuurlijk.
Ik pr0beerde hem met wat huilbaby-geluiden dichterbij te lokken, maar daar trapte hij niet in.
De enige visser is het jongetje. Die mannen lopen met metaaldetectoren door de zee, drijvend bakje bij de hand voor de buit.
Deze kwam steeds op de handdoek van Jan zitten, vertelde hij mij toen ik later arriveerde. Maar uiteindelijk stierf hij in het zand.
Let op de oogjes!!!!1
Ze hebben drie kilometer strand tot natuurgebied bestempeld en afgezet met palen. De bedoeling is dat je dan niet over het strand loopt maar drie kilometer over de duinen. En dat om de zeehonden die er dan zouden moeten gaan liggen, omdat die ingeseind zijn dat dat strand voortaan van hun is, niet te storen. Absoluut belachelijk. Niemand mijdt het strand. Maar ze hebben wel daardoor de duinen toegankelijk gemaakt voor mensen, dat was vroeger verboden terrein, en dat is weer wel leuk. Maar slecht voor de duinen, althans dat werd vroeger als argument gebruikt om mensen daarin te weren.
De drukte in de verte, vanuit de stilte genomen.
Een serveerster van Fosfor neemt de bestelling op van een gemeenschappelijke kennis van Jan en mij: Jos.
Jos bleek met zijn auto gekomen te zijn, en wij konden meerijden naar Amsterdam.
Jan had twee dagen met vrienden in Limburg gefietst, afgelopen vrijdag en zaterdag. Ik dacht dat die plaag al voorbij was, maar hij had ontzettende jeuk gekregen van de haartjes van de processierups. Hier zondag op het terras van een Zandvoortse pizzeria, met bediening van een Syrische vluchteling die al aardig Nederlands sprak.