Nieuwe Hondsbossche duinen

Ondanks de wat mindere weersvoorspelling sleurde Jan mij vrijdag de buitenlucht in. Dat was voor mij erg nodig, ik was toe aan wat frisse lucht, en die was te vinden aan de Noord-Hollandse kust. Eigenlijk wilden we naar Callantsoog om te beginnen, maar bij Camperduin zagen we een parkeerplaats aan de dijk van, voorheen, de Hondsbossche Zeewering en die zijn we opgegaan. Nota bene naast een vogelreservaat, dus dat was meteen smullen voor mijn camera.

Ik had Jan al verteld van dat gigantische project van de duinen-aanleg voor de Hondsbossche Zeewering, en dat begon zo’n beetje waar we de dijk op gingen: aan de andere kant zag je geen dijk meer maar duinen en het had helemaal de allure van een Terschelling of Schiermonnikoog: breed strand en lekker leeg.

In een nieuwe strandtent (zie foto) zijn we van koffie en appeltaart gaan genieten en we besloten Jans auto te laten staan en over het strand naar Petten te lópen, de andere kant van het nieuwe duinengebied. Ruim een uur, heel af en toe wat spetters. Daar aangekomen beklommen we het aangelegde uitzichtsduin en zagen Petten, de atoomcentrale en de strandtenten van Callantsoog liggen.

Ondertussen werd Jan enthousiast van waar ik al de hele tijd mee bezig was: het fotograferen van sterntjes met visjes in hun bek, hoewel hij in tegenstelling tot mij niet zoveel met vogels heeft. En hij maakte meteen de mooiste, grrrrr. Maar het allerleukste foto-onderwerp was voor het laatst bewaard: een zeehondje dat aan de kustlijn lag, echt een schattig beestje.

Heerlijke dag en ik was volledig opgeknapt.

Ik kwam met veel teveel foto’s thuis natuurlijk. Degene die mijn website heeft vernieuwd, Ger, heeft mij aangeraden niet meer dan 20 foto’s per blog neer te zetten omdat dat bezoekersvriendelijker is en de bereikbaarheid en snelheid ten goede komt. Nou hoor ik sowieso altijd dat ik veel teveel foto’s plaats, dus dat is voor mij wel een goede training. Ik kan natuurlijk elk onderwerp in stukken knippen en er een paar blogs van maken, dat doe ik trouwens af en toe al. Maar nu heb ik dat niet gedaan en er 20 uitgezocht, wat wel soms pijnlijke keuzes inhield. Zo heb ik niet het zeemeeuw-kunstwerk, gemaakt van gevonden plastic troep met als bijschrift: “Doe mee, verlos de zee” geplaatst, niet de tureluur die ik zag, de mensen die we op het strand over de zeehond spraken en nog zo wat andere mooie plaatjes. Ik moet maar eens af van het idee dat ik alles wat ik op zo’n dag heb meegemaakt wil laten zien.

Groetjes

rené

Eilandje in het natte vogelreservaatje. Een sterntje heeft een visje in zijn bek.
Deel van het aangelegde reservaat.
Stern mat iets planterigs in zijn snavel.
Kluut.
In het midden een kemphaantje, denk ik, en daar rechts van een grutto zo te zien.
Sternsoort?
Geen idee wat voor eenden dit zijn.
In de rechter strandtent hebben we gezeten.
Ze zeiden in die strandtent dat het de bedoeling was dat ze pas na vijf jaar weer zouden gaan opspuiten, maar dat bleek al na drie jaar te moeten, de zee kwam al onder hun nieuwe strandtent bij vloed. Dat schip spuit behalve water ook zand op.
Of deze palen nou in eerste instantie als golfbrekers bedoeld waren? Waarschijnlijk niet want het waren er heel veel en maar op één plek, en er hing een schommel in.
Zij fotografeerde die malloot op die paal.
Uitzicht vanaf het aangelegde hoge duin bij Petten, in de verte de strandtenten van Callantsoog..
De atoom-centrale.
Af en toe kwam op het laatst de zon door, koud was het sowieso nooit.
Deze krab leefde nog, je ziet zijn loopsporen. Ik zag pas thuis dat hij een schaar miste.
Dit was het toetje en hoogtepunt qua fotografie van de dag.